Bernard de Bages (1941), kunstschilder, assembleur en etser

‘Schilderen is gewoon zuurstof voor mij. Ik ben elke dag in mijn atelier te vinden.’
‘Ik schilder op houten panelen die ik zelf samenstel uit oude, doorleefde planken. Hout vind ik lekker ruiken en ’t voelt ook lekker aan. Ik vind ’t gewoon sensueel. ’T liefst werk ik op plataan, maar dat is vrij zwaar en moeilijk te krijgen.’
‘Aan de Golf de Lion, waar ik woon, gebruiken de schippers plataan voor het roer van hun “barques Catalanes”, vanwege het zware gewicht.’*
‘In dit ruige gedeelte van de Méditerranée voel ik me thuis. Er waait daar een keiharde wind, de Mistral (Tramontane), die alles overheerst. Hij houdt steeds òf drie, òf zes, òf negen dagen achter elkaar aan. Dat heeft iets magisch. Met een enorme kracht die alles schoon veegt. De lucht is dan puur, het licht is prachtig en de kleuren geladen.’
‘Die Mistral maakt iets in me los. In zo’n periode boetseer ik de verf vaak direct met mijn vingers op de ruwe panelen. Ik gebruik dan primaire kleuren. Ter afwisseling schilder ik ook portretten, tronies en kinderlijke beelden, gewoon voor de gein.’
‘Na zo’n expressieve periode kom ik tot bezinning. Dan concentreer ik me van binnen, pak een mooi stuk glanzend notenhout en zet mijn werk op vanuit lijnen en blokken.’
‘Een tijd later gooi ik dat introverte werk in een hoek en ga ik er weer flink tegenaan. Het is een soort ritme. Net als de wind. Na de Mistral komt bij ons de Marin, een rustiger wind vanuit zee, die alles nevelig maakt. Je hebt ze allebei nodig om in evenwicht te blijven.’
In het werk van Bernard de Bages lijken vaak verschillende dingen tegelijk te gebeuren. Figuren en vormen maken hun entree als speelse gedachteflarden zowel op het paneel als in de etsen. Zelf ziet hij daarin een gelijkenis met het Middeleeuwse simultaantheater.
‘Die stukken zijn ontzettend tragisch, maar er valt tegelijkertijd ook een boel te lachen. Ik lach in mijn atelier heel wat af. Er gebeuren in je leven nu eenmaal allerlei dingen die je niet van te voren kan voorzien. Dan kun je maar beter meezwemmen, en erom lachen en huilen. Want met een ‘grimlach’ verhef je je. Het mooiste is het als je verdriet kunt verwoorden met humor, want daarmee ontstijg je het.’ * Zuid-Frankrijk, Languedoc-Roussillon Interview door Mirthe Blussé